MARCELLA KLEINE    Boeken met spanning

What's in a name?

Meer dan 400 jaar geleden vroeg Shakespeare's Juliet (Julia, zoals wij haar kennen) zich dit ook al af:

'What's in a name?
That which we call a rose,
by any other name would smell as sweet.'

Voor Juliet stond haar liefde voor Romeo los van de vete, die tussen hun families bestond.
Het ging Juliet niet om zijn naam, maar om de persoon Romeo zelf.
Daar was zij hartstochtelijk verliefd op geworden.
Zelf zal ik ook zo gedacht hebben, toen ik - Marcella de Peuter - verliefd werd op iemand, die uitgerekend de achternaam Kleine droeg.
Kleine-de Peuter heten en dan ook maar een lengte van 1.57 m hebben...
Het had erger gekund.
Je zal 1.90 m lang zijn en De Kleine-Peuter (zoals veel mensen denken dat mijn naam is) heten.
Ik doe mijn naam tenminste eer aan. En ach, zeg nu zelf: What's in a name?

Als kind had ik nooit moeite met mijn achternaam De Peuter, al droeg niemand in mijn omgeving deze naam. Buiten ons gezin dan.
Maar ik had in Brabant veel neefjes en nichtjes, die allemaal zo heetten dus zo vreemd vond ik mijn naam niet. Er er woonden daar ook veel De Peuter's die geen familie waren.
Over de grens - in België - is Depeuter ook een veelgehoorde naam, al is de schrijfwijze anders.

Na mijn huwelijk droeg ik aanvankelijk vol trots mijn dubbele achternaam, al leidde dit nog al eens tot grapjes en gelach. Misschien dat ik daarom een aantal jaren later mijn meisjesnaam niet meer gebruikte toen ik aan een nieuwe job begon.
Marcella Kleine werd het en bleef het voor mij.
De bank dacht daar anders over en drukte op mijn bankpasje telkens weer mijn volledige naam af. 
Ach, daar haalde ik mijn schouders over op.
Geen mens zal ooit bewust de naam op mijn bankpas lezen. Zelfs niet in een tijd, waarin we nog met betaalcheques betaalden en de handtekening vergeleken moest worden met de handtekening op de bankpas.
Dacht ik.

Ik had echter geen rekening gehouden met de medewerkster van een bouwmarkt in Velserbroek. Ondanks de lange rij achter mij, las zij mijn bankpas op haar gemak om vervolgens in schaterlachen uit te barsten.
'Haha, deze combinatie heb ik nog nooit gezien.'

Ze bleef er bijna in, terwijl de mensen achter mij tevergeefs probeerden mee te kijken.
'Ik lees altijd alle bankpassen op zoek naar gekke combinaties, maar deze...!
Haha, vorige week had ik nog een  Spijker-Broek, maar deze slaat alles.'

Gelukkig zag ik er zelf ook wel de humor van in, maar ik wist toch niet hoe gauw ik de pas uit haar handen moest grissen. Toen dat gelukt was, haastte ik mij met opgeheven hoofd en snelle passen de winkel uit.
Niet wetende dat het ooit nog gekker zou worden...

Dat was jaren later, nog niet zo lang geleden, toen ik in Drenthe met paard en al op straat viel. Mijn enkel en tenen braken onder het gewicht van mijn paard. Manlief  bracht mij snel naar de dokter, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis in Meppel.
'Ik bel de spoedeisende hulp alvast om te zeggen dat jullie er aan komen.'
Het was een geruststelling te weten, dat we niets hoefden uit te leggen in het ziekenhuis, maar direct in goede handen zouden zijn.
Bij het ziekenhuis heeft mijn man een rolstoel gehaald en mij naar binnengereden.
Tot onze verbazing echter wisten ze daar van niets.
'Er is helemaal niet gebeld dat u binnengebracht zou worden.'
De receptioniste keek de lijst nog eens goed door.
'Nee, echt niet. Er is wel door uw huisarts gebeld, maar dat ging over een kind.
Op de spoedeisende hulp verwachten ze een kleine peuter.

De hilariteit, die daarna ontstond, hoef ik niet uit te leggen.

Sindsdien heb ik mijn naam toch maar weer een beetje in ere hersteld en vermeld ik soms weer mijn dubbele achternaam. Bijvoorbeeld op de achterkant van mijn boeken.
Want zeg nu zelf 'What's in a name?'
 

TerugVerder