MARCELLA KLEINE    Boeken met spanning

Vrolijk door de zon; of juist niet

Maart en het is al dagenlang prachtig weer.
Temperaturen oplopend tot 19 graden in het binnenland.
Uitzonderlijk dus.
Niet dat ik er iets aan heb, want precies deze week heb ik geen enkel vrij moment en sjees ik van hot naar her om op allerlei locaties in gesprek te gaan.
Zo ook vandaag.

Ik werd op drie  verschillende locaties verwacht voor gesprekken met cliënten, een groepsbijeenkomst en een overleg met een locatiehoofd.
Flexibel als ik ben zette ik de zon uit mijn hoofd en ging aan het werk.
Het werken op verschillende locaties met verschillende doelgroepen vergt een continue omschakeling in benadering, maar heeft met mooi weer ook het voordeel dat je tussendoor toch nog even in de zon komt. Al is het dan achter de autoruit.

Aan het einde van deze werkdag  reed ik weer over de provinciegrens heen naar huis.
Onderweg besloot ik spontaan om bij een dorpswinkel te stoppen om nog snel even wat makkelijks te kopen voor de avondmaaltijd.

Vis leek mij wel een goed idee.
Ook had ik nog honden- en kattenvoer nodig.

Voor de winkel twijfelde ik nog even toen ik mij ineens realiseerde dat ik misschien te netjes gekleed was voor dit dorp, waarin de dorpelingen om hun botte houding bekend staan. 
Zwarte strakke broek, hoge zwarte laarzen, zwart colbertje, knalroze shirt en opzichtige ketting met bijpassende oorbellen. Ik bedoel maar.
So what, dacht ik vervolgens en toog vrolijk de buurtsuper binnen. 
Vrolijk? Ja, natuurlijk, dat kan toch niet anders met zulk mooi weer!

Ik zocht mijn weg in de buurtsuper, vond de spullen die ik nodig had en was al gauw bij de kassa. Ook weer zo'n voordeel dat vandaag op mijn weg kwam; 
in kleine winkels geen ellenlange gangpaden die je door moet om bij de kassa te komen.

Na mij kwam iemand met slechts één artikel in haar handen.
'Gaat u maar voor mij', bood ik vriendelijk aan  terwijl ik zelf ook niet veel boodschappen had.
Mevrouw was blij dat ze voor mocht. Haar  dankbare blik gaf mij een goed gevoel.

De volgende klant achter mij was een jonge knul.
Drie repen chocola en een blikje energydrank had hij in zijn handen.
Invoelend als ik ben begreep ik natuurlijk dat die jongen stond te popelen om zijn calorieën naar binnen te werken. Reden genoeg dus om ook hem voor te laten gaan.

Toen ik eenmaal zelf aan de beurt was ontdekte ik bij het afrekenen dat er geen vis in mijn mandje lag. 
'Vergeet ik de vis terwijl ik daar speciaal voor kwam', riep ik spontaan uit.
Zo van 'dom, dom, dom'.
De cassière bood aan op mij te wachten zodat ik de vis kon pakken, maar gezien de groeiende rij achter mij zei ik dat ik wel weer achteraan zou aansluiten. 
De diepvrieskist met visproducten - geen verse vis dus - bevond zich vlakbij de kassa, dus ik was al snel weer terug om achteraan in de rij te gaan staan.
 
De vrouw die als eerste aan de beurt was knikte mij echter vriendelijk toe.
'Ga maar eerst, hoor. Ik weet hoe vervelend het is als je iets vergeet.' '

Dankbaar maakte ik gebruik van haar aanbod en bedankte haar.
Daar had ik het bij moeten laten.
Ik moest echter weer zo nodig een uitnodigende opmerking op schertsende toon maken.
'Ik hoop dat de mensen achter u het er mee eens zijn dat ik voor ga.'

Dat had ik niet moeten zeggen.

Er ging direct een gemompel op en de mannen en vrouwen in de rij keken mij boos - met een mengeling van nieuwsgierigheid - aan.
Eén van de vrouwen - knalgele bodywarmer aan - was zelfs pisnijdig.
 'Wij hebben ook haast, hoor', klonk het pinnig uit haar mond.

De vrouw die mij voor had laten gaan - iemand die overduidelijk niet uit dit dorp kwam of daar niet op haar plaats was - keek mij met geschrokken blik aan.

Ik echter liet mij niet uit het veld slaan en ook mijn goede humeur niet bederven. 
Terwijl ik de mensen in de rij aankeek riep ik hartelijk 
'Wat heerlijk dat iedereen zo vrolijk is met dit mooie weer!'

 

 

 

TerugVerder