MARCELLA KLEINE    Boeken met spanning

  #’tlevenismaarkort

Vandaag - 23 april - loopt de wekker al om half vijf af omdat mijn man voor twee weken naar Amerika vertrekt. Om zes uur zwaai ik hem liefdevol uit. Hij zwaait niet terug, maar dat is geen verrassing. Manlief rijdt immers niet langs ons huis en ziet mij dus niet in de deuropening staan zwaaien. Maar het idee van een zwaaiende echtgenote is leuk, toch?

23 april en ik zit al om vijf over zes achter de computer om de laatste hand aan mijn manuscript te leggen.

Ondanks de datum ben ik zeer tevreden over het werk dat ik zo vroeg op de ochtend verzet en twitter dan ook een vrolijk ‘Goedemorgen, De zon komt op, een nieuwe week breekt aan. Maak er wat van, volg je doelen en vergeet niet te genieten. #'tlevenismaarkort’.

Ja, dat kun je wel stellen. Zeker op 23 april.

Ruim twee uur later rijd ik op een plattelandsweggetje richting de A28, op weg naar mijn werk in Assen. Deze route rijd ik al bijna tien jaar lang twee keer in de week op hetzelfde tijdstip en nooit eerder heb ik gezien wat ik deze ochtend zie.

Vandaag - 23 april om kwart voor negen – zie ik een kudde koeien in een lange rij – keurig twee aan twee – uit een stal komen om een verderop gelegen weide te betreden.

Er is geen mens te zien, alleen die koeien, die bijna naast mijn auto met een rustige gang de weide naderen. Ik pas mijn snelheid aan en ga een stukje met hen op terwijl ik mijn ogen uitkijk en geniet.
Jammer dat ik nog zo’n ouderwetse Nokia zonder camera heb!

Ineens realiseer ik me dat mijn vader – als boerenzoon en later werkzaam in een zuivelfabriek – ook van de aanblik van die koeien zou hebben genoten.

Met het beeld van die koeien is 23 april om kwart voor negen
het moment waarop mijn vader op 43-jarige leeftijd onverwachts overleed
na 38 jaar eindelijk weer een mooi moment. 

 

TerugVerder