MARCELLA KLEINE    Boeken met spanning

Strijkgoed

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt
dat ik niet goed in koken en huishoudelijk werk ben.
Hoewel, ik kan het wel, maar heb er geen interesse in.
De aardappels opzetten, het vlees braden en vervolgens iets heel anders doen
leidt gegarandeerd tot aangebrande aardappels en vlees als een schoenzool.

 Bij ons vragen de kinderen niet 'Wat eten we?' maar 'Wie kookt er?'.
Als hun vader kookt, weten ze tenminste zeker dat ze een fatsoenlijke maaltijd
voorgeschoteld krijgen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik uit mijn werk op weg naar huis wel eens een extra rondje over de rotonde rijd om zeker te weten dat mijn man als eerste thuis is en -  lief als hij is -
de maaltijd zal bereiden.

Als ik alleen zou wonen, zou ik elke dag een diepvries-pizza eten. Echt waar.
Ik zou 'm natuurlijk wel opwarmen... als ik zou weten hoe de oven werkt.
Dat is namelijk ook een van die desinteresse problemen van mij, waardoor ik dat ding maar niet wil begrijpen.

Schoonmaken vind ik helemaal een noodzakelijk kwaad en ook daarin is mijn man gelukkig heel handig. Ik ben mijn schoonouders dan ook erg dankbaar dat ze hem - als een van de zeven kinderen van het gezin - hebben geleerd om taken in het huishouden te verrichten.

Ooit heb ik een huishoudelijke hulp gehad, maar niet lang.
Iedere keer ging ik - voordat zij kwam -  als een dolle door het huis heen
om alles op te ruimen en schoon te maken.
Ik vond het namelijk te gek voor woorden dat zij dat zou moeten doen.
Uiteindelijk kwamen we tot de afspraak dat ze alleen nog maar het strijkwerk zou doen.
Dat was natuurlijk niet zonder reden!

Toen wij een paar jaar later met ons gezin naar Indonesië verhuisden,
moest ik al het huishoudelijk werk uit handen geven.
Met vijf bediendes in huis bleven er voor mij geen taken over.
Natuurlijk heb ik aangeboden om op zijn minst de vaat af te drogen,
maar Srie - onze kokkie en strijkster- maakte mij duidelijk dat dit een belediging voor de bediendes zou zijn. Alsof zij hun werk niet goed deden! 
Toen liet ik het maar los en heb mij overgegeven aan het luxe expat leven. 
Maar één ding wilde ik wel zelf doen: het strijken van de overhemden van mijn man.
Ik merkte al aan Srie dat ze het niet eens was met mijn beslissing,
maar ze durfde niets te zeggen.
Na een week kwam ze echter in een onderdanige houding naar mij toe;
in een lichte buiging en met de handen smekend tegen elkaar aan.

'Mrs, minta ma'af,,,'

Zij verontschuldigde zich al voor de woorden die nog zouden volgen en waarmee zij mij beschaamd vroeg of zij voortaan de overhemden van Mister mocht strijken.
Via de chauffeurs, die hun eigen Mister naar het werk brachten en daar mijn man bij zijn chauffeur uit de auto zagen stappen, was onder de andere expat-bediendes
het gerucht verspreid dat Srie niet kon strijken.
Het was een schande zoals zij Mister met kreukels in zijn overhemd naar het werk liet gaan!
Dit was gezichtsverlies voor Srie, iets wat voor Indonesiërs heel erg is.
Wat kon ik anders doen dan ook dat laatste klusje uit handen geven?

Nog steeds gaat het strijken mij niet goed af,
reden waarom mijn man zijn overhemden meestal zelf strijkt.
Gisteravond besloot ik echter spontaan een overhemd voor hem te strijken.

Hoe slecht mijn strijkwerk was, zag ik pas toen hij uit zijn werk thuiskwam.
Ik schoot spontaan in de lach toen ik zijn overhemd zag.
Hikkend van de lach bracht ik uit  'Ben je zo gekreukt naar je werk gegaan?'

Ik bleek niet de enige te zijn, die gelachen heeft om zijn overhemd.
Op het werk gekomen, had zijn collega gevraagd:

'Heb je vannacht in de wasdroger geslapen?'

'Nee,' had mijn man gezegd, 'Marcella heeft mijn overhemd gestreken.'

'Weet ze dan wel dat ze de stekker in het stopcontact moet steken?'
had zijn collega - vermoedelijk verbijsterd - gevraagd.

Ach, die collega kan natuurlijk ook niet weten dat dergelijke informatie
mijn ene oor in en mijn andere oor uitgaat.

Wat ik mij nu nog afvraag, is wie ooit  het woord 'strijkgoed' heeft bedacht.
Vast iemand die heel goed kon strijken. Ik was het in ieder geval niet! 

 

TerugVerder