MARCELLA KLEINE    Boeken met spanning

  Blik op de weg

Haar vingers trillen terwijl ze de sleutel in het contact stopt en de auto start. Hebben we alles, zijn we niets vergeten? Of niemand, denkt ze er triest achteraan.
   De kinderen lachen en roepen naar de buren, die als vanouds klaarstaan om de vakantiegangers uit te zwaaien. Zoals ieder jaar, maar toch is alles anders.
   Moedig steekt ook zij haar hand op. Dan rijdt ze weg, verstand op nul en blik op oneindig.
Was het maar zo gemakkelijk, want ondertussen malen de gedachten door haar hoofd. Ze doet dit niet voor zichzelf, maar voor hen. Haar kinderen. Wat waren ze opgetogen toen ze besloot dat ze dit jaar toch op vakantie zouden gaan. Naar Duitsland nog wel.
   ‘Mama zal voor het eerst zelf in het buitenland rijden,’ vertelde ze. Met papa’s auto die een maatje te groot voor haar is, maar die ze koestert omdat hij er zoveel van hield.  
   Terwijl het gebabbel van haar kinderen onverminderd aanhoudt, voelt ze zich geleidelijk aan ontspannen. Ze moet zich gewoon aan dit avontuur overgeven. Niet alleen voor haar kinderen, maar ook omdat hij gewild zou hebben dat ze haar weg door het leven vol goede moed zou vervolgen. Ook zonder hem.
   Voordat ze Nederland uit rijden, pauzeren ze bij een snackbar in een grensdorp.
   ‘Eerst iets eten,’ zegt ze tegen de kinderen.
Maar zelf kent ze de werkelijke reden van de tussenstop. Ze wil het moment waarop ze het land verlaten uitstellen. Al gaan ze maar zeven dagen, het voelt toch als verraad jegens hem. Alsof ze hem in de steek laten. Bovendien wil ze geen nieuwe herinneringen opbouwen, waarvan hij geen deel uitmaakt. Haar hart schreeuwt om deze situatie een halt toe te roepen, om terug te keren naar huis en hun gezinsleven met hem weer op te pakken.
   Ze had hem nog zoveel willen vertellen…
Maar het onherroepelijke is gebeurd en heeft hun leven samen voor altijd verscheurd.
   Als ze drie porties patat bestelt, voelt ze de plotselinge spanning van haar kinderen. Altijd was hun vader degene die de regie voerde. Nu is zij tegen wil en dank moeder en vader tegelijk.
   Voordat ze weer in de auto stappen, kijkt ze nauwlettend om zich heen. Op zoek naar een teken van hem. Maar de straat is leeg en weerspiegelt slechts haar gevoel.
   Weer achter het stuur, haalt ze diep adem en rijdt met het zweet in haar handen naar de grensovergang. De kinderen juichen bij het zien van het bord ‘Bundesrepublik Deutschland’.
   Tranen wellen op in haar ogen.
   ‘We hebben weer een grens verlegd,’ fluistert ze tegen de man, die zich voorgoed in haar hart genesteld heeft. Waar zij is, is hij, realiseert ze zich ontroerd. Ook in Duitsland zal ze hem met zich meedragen.
   Dan spreekt ze zichzelf vermanend toe en verdringt haar tranen. Het is vakantie.
   Ze recht haar rug en rijdt met haar blik op de weg de toekomst tegemoet.

Terug